Finlandia – praca i biznes na północy kontynentu

Email Drukuj PDF
There are no translations available.

Finlandia – praca i biznes na północy kontynentu

Jeszcze przez wiele lat Finlandia będzie potrzebowała nowych pracowników – coraz starsze społeczeństwo i szybki wzrost gospodarczy doprowadzają do ciągłego niedoboru siły roboczej. Praca w tym kraju oznacza dobre zarobki i wysokie bezpieczeństwo socjalne. Płace są tu niższe niż w Norwegii czy Danii. Mimo wszystko wyjazd do pracy jest wciąż opłacalny. Wielu Polaków poznało się już na tamtejszym rynku i wyjechało na stałe lub do pracy na kontraktach terminowych. Nic nie wskazuje na to, aby ta tendencja miała się odwrócić.

 

Sytuacja gospodarcza

 

Finlandia to gospodarka typowo skandynawska. Bardzo wysokie podatki  często uprzykrzają życie obywatelom, ale jednocześnie zapewniają nie spotykane gdzie indziej bezpieczeństwo socjalne. Finlandia to także bardzo nowoczesna gospodarka oparta na usługach i najnowszych technologiach. Miejscową wizytówka jest koncern Nokia posiadający 35 proc. światowego rynku telefonii komórkowej. W 2004 roku Światowe Forum ekonomiczne uznało, że fińska gospodarka jest najbardziej konkurencyjną gospodarką świata – szczególnie wysoko oceniono kompetencję pracowników i przejrzystość systemu. Pod względem wysokości produktu Krajowego Brutto (PKB) na głowę mieszkańca kraj ten zajmuje 12 miejsce na świecie.

Od 2 – 3 lat gospodarka znajduje się w fazie wzrostu. Po dekadzie zastoju (1995 – 2005) PKB rośnie rocznie o 3,5 – 4,5 proc. To bardzo dobry wynik w porównaniu z innymi bogatymi państwami należącymi do Unii Europejskiej. Największy udział w tworzeniu PKB miały następujące sektory gospodarki: usługi (64 proc.), a następnie przemysł wraz z budownictwem (33 proc.) oraz rolnictwo i leśnictwo (3 proc.).

Poziom bezrobocia spada. Obecnie wynosi około 6 proc. Bez pracy pozostaje około 300 tys. mieszkańców Finlandii – bezrobocie ma jednak charakter strukturalny i wiąże się z małą mobilnością i niedostatecznymi kwalifikacjami osób pozostających bez zatrudnienia.

W corocznym raporcie „Doing Business”, który określa łatwość prowadzenia działalności gospodarczej w danym kraju Finlandia zajęła 13. miejsce na świecie. Dla porównania Polska w 2008 roku zajęła miejsce 74.

Miejscowy rynek pracy

 

Mimo relatywnie wysokiego bezrobocia, które wynosi około 6 proc., w kraju panuje ciągły niedobór pracowników. Z danych miejscowego urzędu statystycznego wynika, że w pierwszym kwartale 2007 roku liczba wolnych miejsc pracy wynosiła 68 700 i była o 9 proc. wyższa niż przed rokiem.

Największe problemy ze zdobyciem pracowników mają przedsiębiorcy z branży budowlanej, stoczniowej, obsługi nieruchomości i utrzymania czystości. W sektorze usług deficyt rąk do pracy dotyka nawet co czwartego przedsiębiorstwa. Dzieje się tak mimo ciągłego napływu pracowników z zagranicy. Według szacunków miejscowych władz, tylko w 2007 roku, zatrudnienie znalazło w Finlandii aż 40 tys. obcokrajowców. To o 5 tys. więcej niż rok wcześniej.

Największe grupy narodowościowe to Rosjanie i Łotysze. Pozostali to Litwini, Polacy, Słowacy, Chińczycy i Hindusi. Coraz częściej miejscowi pracodawcy sprowadzają pracowników z dalekiego wschodu – już nie tylko pracowników fizycznych, ale na przykład pielęgniarki z Filipin.

W większości przypadków zatrudnianie obcokrajowców odbywa się za pośrednictwem zagranicznych agencji pracy tymczasowej na okres krótszy niż 6 miesięcy. Dzięki temu pracownik i firma płacą mniejsze podatki . Jest też mniej korzystna strona takiego rozwiązania – pracownik otrzymuje najczęściej najniższe obowiązujące w danej branży wynagrodzenie.

Najwięcej ofert pracy mogą znaleźć fachowcy działający w branży budowlanej i konstrukcyjnej. Biura pośrednictwa pełne są ogłoszeń skierowanych do wykwalifikowanych budowlańców (monterzy, spawacze, malarze, majstrzy budowy) oraz do fachowców branży metalowej (operatorzy CNC, spawacze, monterzy). Dużym wzięciem cieszą się kierowcy i operatorzy specjalistycznych maszyn (budowlane, leśne, itp.). Na pracę mogą oczywiście liczyć najbardziej wykształceni specjaliści z branży IT, lekarze, dentyści, inżynierowie i farmaceuci. W południowej części kraju potrzeba pielęgniarek i pracowników opieki.

Osoby szukające pracy sezonowej mogą znaleźć pracę w rolnictwie i przy zbiorze runa leśnego. To ostatnie zajęcie przybiera najczęściej niezorganizowaną formę i odbywa się na własną rękę – w Finlandii nie ma ograniczeń prywatnego zbioru runa leśnego.

Największym obecnie placem budowy w Finlandii jest elektrownia atomowa w Olkiluoto. Pracuje tutaj ponad 1,5 tys. cudzoziemców. Połowa z nich to Polacy. Wielu firm podwykonawczych to również firmy polskie. W tym i w podobnych przypadkach osoby szukające pracy nie muszą często znać języków obcych – zatrudnieni pracują bowiem w polskim środowisku.

Poszukiwania pracy

 

Pracę najprościej znaleźć jeszcze w Polsce. Rekrutacja jest wtedy o wiele prostsza – formalności załatwiane są najczęściej w języku polskim i z pomocą polskojęzycznego personelu. Pozwoli to też oszczędzić sporo pieniędzy, które wydalibyśmy na zakwaterowanie i codzienne życie w drogiej Finlandii.

Najłatwiej znaleźć zatrudnienie dzięki pomocy agencji rekrutacyjnych i agencji pracy czasowej. Działa ich w Polsce wiele. Oferty znajdą tam głównie budowlańcy i fachowcy branży metalowej, stoczniowej, itp. Wiele agencji poszukuje w ten sposób również specjalistów branży IT – informatyków, grafików, inżynierów. Fińskie agencje pośredniczące nie mogą pobierać opłat od osób poszukujących pracy.

Własną rekrutację przeprowadzają polskie firmy, które pozyskały kontrakty w Finlandii. Rekrutują one całe brygady budowlane i pojedynczych fachowców. Wśród ogłoszeń trafiają się również oferty dla księgowych i innych pracowników biurowych.

Potężnym źródłem ofert pracy jest Europejski Portal Mobilności Zawodowej EURES. Udostępnia kilkanaście tysięcy ofert zatrudnienia z samej tylko Finlandii. Większość ogłoszeń publikuje się w języku miejscowym – skorzystają więc z niego osoby znające chociaż podstawy miejscowego języka. W znalezieniu pracy pomagają też doradcy EURES – w Polsce zatrudnieni są w wojewódzkich urzędach pracy.

Jako obywatele Unii Europejskiej Polacy mają pełne prawo do korzystania z usług publicznych służb zatrudnienia w Finlandii. Biura pracy rozsiane są po całym kraju. Obywatele mają też do dyspozycji portal internetowy, w którym funkcjonuje baza ofert pracy.

Inne sposoby na znalezienie pracy w Finlandii to monitoring ogłoszeń prasowych i bezpośredni kontakt z pracodawcą.

Formalności związane z pobytem i rozpoczynaniem pracy

 

Praca i pobyt na terenie tego kraju nie wiąże się dla Polaka z żadnymi ograniczeniami. Jedyne formalności to obowiązek wpisania się do rejestru cudzoziemców (w przypadku pobytu dłuższego niż 3 miesiące) i zarejestrowanie się w tutejszych biurach zatrudnienia (po znalezieniu pracy). Do rejestru cudzoziemców można wpisać się na policji, a rejestru zatrudnienia można dokonać w biurach zatrudnienia Vantaa, Tampere i Lappeenranta i w praktyce we wszystkich biurach zatrudnienia na obszarze całej Finlandii.

Prawo pobytu na okres przekraczający trzy miesiące uzyskują obywatele EOG:

  • zatrudnieni lub prowadzący działalność gospodarczą,
  • mający wystarczające środki utrzymania dla siebie i członków swojej rodziny, aby nie stanowić podczas swego pobytu obciążenia dla systemu pomocy społecznej, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne,
  • przybyli w celu podjęcia nauki, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne i środki finansowe na utrzymanie.


Fakt podjęcia pracy przez obcokrajowca zgłasza pracodawca lub pracownik, jeśli okres pracy nie przekracza 14 dni. Rejestracji trzeba dokonać najpóźniej w 14 dni po rozpoczęciu pracy. Jeśli przed upływem 3 miesięcy od przyjazdu cudzoziemiec znajdzie pracę i dokona rejestracji to wpis do rejestru obcokrajowców przestaje być koniecznością. Obowiązek rejestracji nowych pracowników pochodzących z nowych krajów Unii Europejskiej obowiązywać będzie do 2009 roku.

Po czterech latach pobytu na terenie kraju można się ubiegać się o stałą kartę pozwolenia na pobyt. Nie jest to jednak obowiązek tylko przywilej. Do codziennego życia w zupełności wystarczają wpisy do rejestrów.

Rozpoczynanie własnej działalności gospodarczej

 

Zgodnie z miejscowym prawem, Polak nie napotka prawie żądnych ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie Finlandii. Działalność gospodarczą prowadzić mogą osoby fizyczne mieszkające na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Co ciekawe, liczy się miejsce stałego pobytu, a nie obywatelstwo. Ponadto działalność prowadzić mogą: fińska osoba prawna, wspólnota lub fundacja, zagraniczna osoba prawna, wspólnota lub fundacja założona zgodnie z prawodawstwem kraju wchodzącego w skład EOG i mająca tam siedzibę, która zarejestrowała swoją filię w Finlandii.

Podmioty pochodzące spoza obszaru EOG muszą uzyskać zezwolenie Ministerstwa Handlu i Przemysłu. Zakładanie filii towarzystw ubezpieczeniowych oraz instytucji finansowych i kredytowych regulują osobne przepisy. Ponadto niektóre rodzaje działalności wymagają uzyskania koncesji.

A więc rozpoczęcie działalności w większości wypadków nie wymaga uzyskania zezwolenia. Konieczne jest natomiast wpisanie działalności do Rejestru Handlowego podmiotów gospodarczych prowadzonego przez Urząd Patentów i Rejestracji. Lokalnym uzupełnieniem rejestru są Biura Rejestracji przy Sądach Okręgowych.

Podczas procedur rejestracyjnych przedsiębiorca zobowiązany jest do podania podstawowych informacji na temat nowotworzonego podmiotu gospodarczego. Jednocześnie z wpisem do rejestru handlowego następuje wpis do rejestru podatkowego, a firmy zatrudniające pracowników znajdą się w rejestrze pracodawców. Nowo utworzony podmiot gospodarczy otrzymuje specjalny numer identyfikacyjny. W przypadku działalności gospodarczej, która wymaga posiadania kapitału założycielskiego niezbędne jest wcześniejsze założenie konta i wpłacenie tam wymaganej sumy pieniędzy.

W czasie przeprowadzania procedur rejestracyjnych można dopełnić formalności związane z przyszłym opłacaniem ubezpieczeń zdrowotnych i socjalnych. Płatności dokonuje się w lokalnych urzędach podatkowych.

Całość procedur rejestracyjnych trwa od 6 dni do około 3 tygodni. Koszt założenia podmiotu gospodarczego to około 330 euro. Dokumenty potrzebne do rejestracji muszą być wypełnione w języku fińskim lub szwedzkim.

Rodzaje działalności gospodarczej

 

Przedsiębiorca jednoosobowy (elinkeinonharjoittaja  – sole proprietorship) – aby swobodnie prowadzić taką działalność należy zarejestrować się w policyjnym rejestrze cudzoziemców przebywających w Finlandii dłużej niż 3 miesiące (jeśli pobyt jest krótszy nie ma takiej konieczności). Konieczne jest też zgłoszenie działalności do Rejestru Handlowego i urzędu skarbowego (płatnik VAT i podatek dochodowy). W przypadku działalności handlowej trzeba uzyskać pozwolenie władz lokalnych. Jest to najprostsza forma prowadzenia działalności.

Spółka jawna (avoin yhtiö  – general partnership) – spółka osobowa, w której wspólnicy solidarnie i bez ograniczeń odpowiadają za długi i inne nabyte zobowiązania.

Spółka komandytowa (kommandiittiyhtiö  – limited partnership) – spółka osobowa, w której za zobowiązania wobec wierzycieli odpowiada co najmniej jeden wspólnik (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika jest ograniczona do wysokości udziałów (komandytariusz).

Prywatna spółka akcyjna (osakeyhtiö – private limited company) – spółka akcyjna, które nie może publicznie oferować swych akcji. Minimalny kapitał założycielki to 8 tys. euro.

Publiczna spółka akcyjna (julkinen osakeyhtiö  – public limited company) – spółka akcyjna mająca prawo do publicznej sprzedaży swych akcji. Minimalny kapitał założycielski to 80 tys. euro.

Oddział (sivuliike – branch office) – firmy zagraniczne chcące prowadzić działalność gospodarczą na terenie Finlandii muszą założyć odział firmy. Oddział nie ma osobowości prawnej. Działa on w imieniu i na rachunek swojego przedsiębiorstwa-matki.

System podatkowy

 

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Wysokość i rodzaj podatku dochodowego zależy od długości pobytu w Finlandii. Jeśli czas pracy i pobytu nie przekroczy 6 miesięcy zapłacimy 35 proc. podatek dla cudzoziemców. Jeśli pobyt będzie dłuższy to zaczyna obowiązywać progresywna stawka podatku dochodowego dla osób fizycznych.

Jeszcze w innej sytuacji są osoby zatrudnione przez firmę mającą siedzibę w Polsce i delegowane do pracy w Finlandii. Jeśli okres pracy nie przekroczy 6 miesięcy to podatek dochodowy należy zapłacić w Polsce. Taką zasadę przyjęto w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez rządy Finlandii i Polski.

W celu uniknięcia dwukrotnego opodatkowania dochodów umowa zezwala na potrącenie od podatku dochodowego kwoty równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu w Finlandii. Potrącenie nie może jednak przekroczyć tej części podatku dochodowego, jaka została obliczona przed dokonaniem potrącenia i jaka odpowiednio przypada na dochód, który może być opodatkowany w Polsce. Zasada działa oczywiście także w drugą stronę.

Podatek dochodowy od osób fizycznych naliczany jest od wszystkich uzyskanych dochodów czyli pensji, wynagrodzeń, wszelkich celowych wypłat, bonusów dla kierownictwa, uzyskanych prowizji, wartości czynszu od wynajmowanych dla pracowników bezpłatnych lokali mieszkalnych, dodatków, także tych na pokrycie kosztów zamieszkania, dodatków samochodowych i zasiłków wypłacanych bezrobotnym.

Osoby pracujące w Finlandii krócej niż 6 miesięcy mają status nierezydenta. W takim przypadku stawka podatku dochodowego wynosi 35 proc. Pracodawca opłaca też składki ubezpieczenia społecznego. Wysoki podatek zmniejsza się wydatnie dzięki odliczeniom. Odpis wynosi 510 euro w miesiącu lub 17 euro dziennie jeśli termin wypłaty wynagrodzenia jest krótszy niż miesiąc.

Ci, dla których zarobki uzyskane w Finlandii stanowią minimum 75 proc. całościowych rocznych dochodów mogą ubiegać się o zwrot podatku. W tym celu ich podatek przelicza się według stawki progresywnej. Konieczne jest też polskie poświadczenie wysokości dochodów.

Osoby pracujące w Finlandii dłużej niż 6 miesięcy – osoby, które przebywają na terenie kraju i pracują przez okres przekraczający 183 dni podczas danego roku kalendarzowego stają się rezydentem podatkowym. W takim przypadku obowiązują ich progresywne stawki podatku dochodowego. W 2008 roku w Finlandii obowiązują następujące stawki i progi podatkowe:


 

Wysokość rocznego dochodu liczonego

w euro

Wysokość podatku

od wartości progowej (euro)

Procent liczony

od nadwyżki

od 12 600 do 20 800

8

8,5 proc.

od 20 800 do 34 000

705

19 proc.

od 34 000 do 62 000

3213

23,5 proc.

powyżej 62 000

9793

31,5 proc.

 



Dochody poniżej 12 600 euro nie są opodatkowane. Poza tym podatnik może liczyć na ulgi z tytułu kosztów poniesionych podczas dojazdów do pracy, czy kosztów dokształcania. Istnieją też odliczenia za inwalidztwo, opiekę nad dzieckiem, za koszty ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz za koszty spłaty kredytów przeznaczonych na zakup nieruchomości.

Fiński podatnik musi się też liczyć z koniecznością zapłacenia następujących danin:

  • Podatek komunalny – stawka wynosi od 16 do 20 proc. Decyzję podejmuje gmina, a podatek pobierany jest od wszystkich dochodów niezależnie od ich wysokości.
  • Podatek od dochodów kapitałowych – podatek od odsetek bankowych, dywidend, dochodów z wynajmu lokali. W 2007 roku jednolita stawka wynosiła 28 proc.
  • Podatek kościelny – stawka to od 1 do 2 proc. Polaka raczej nie dotyczy, gdyż prawo do pobierania podatku mają jedynie Fiński Kościół Ewangelicko-Luterański i Kościół Prawosławny.


Aby stać się płatnikiem podatku trzeba zarejestrować się w siedzibie lokalnej policji, a do władz lokalnych zgłosić się po numer identyfikacyjny – odpowiednik polskiego PESEL. Po dopełnieniu tych formalności można zgłosić się do urzędu podatkowego w celu uzyskania karty podatkowej. Dzięki niej możliwe jest płacenie podatku na normalnych zasadach. Brak karty oznacza, że jako przedpłatę podatkową pracodawca zabierze nam aż 60 proc. miesięcznych dochodów. Na karcie ustala się procentowy poziom odprowadzanego podatku i granicę dochodów, do której jest on obowiązujący oraz procent dodatkowy dotyczący przekroczonych dochodów. Wraz z podatkiem z pensji ściąga się opłaty na emeryturę, oraz na ubezpieczenie zdrowia i bezrobocia.

Finalne rozliczenie następuje raz do roku. Termin składania zeznania przypada w maju. Ostateczne rozliczenie i informacje o ewentualnych nadpłatach lub niedopłatach przesyła urząd.

Podatek dochodowy od osób prawnych

26 proc. – tyle wynosiła jednolita stawka podatku dochodowego w 2007 roku. Podatek naliczany jest od całości dochodów osób prawnych. Z podatku zwolnione są następujące wpływy: kapitały, które zostały pokryte przez udziałowców, zwroty podatku dochodowego (z wyłączeniem odsetek) i przekazy ze spółek.

Podatek VAT

Podstawowa stawka wynosi 22 proc. Poza tym istnieją jeszcze dwie stawki zredukowane i całkowite zwolnienie. 17-procentowa stawka obowiązuje w przypadku niektórych produktów żywnościowych oraz żywności i paszy dla zwierząt. Stawka 8-procentowa dotyczy następujących produktów: książki, seanse kinowe, transport pasażerski, usługi hotelowe i mieszkaniowe oraz opłaty za wstęp. Stawka zerowa dotyczy bardzo niewielu produktów i usług.

Podatek naliczany jest dla podmiotów i osób prawnych podlegających opodatkowaniu, których obrót roczny przekracza 8 500 euro. Nie dotyczy to osób zagranicznych, które nie posiadają stałego miejsca zamieszkania w Finlandii.

Podatek akcyzowy

Temu podatkowi podlegają przede wszystkim: różne paliwa, alkohol, wyroby tytoniowe, energia elektryczna i źródła energii, napoje orzeźwiające oraz jednorazowe opakowania napojów alkoholowych i orzeźwiających.

Warunki życia i pracy

 

Znajomość miejscowego języka

Jak to w kraju skandynawskim – znajomość języka angielskiego jest dość powszechna. Język angielski jest też często językiem biznesu operującego na międzynarodowych rynkach. Znajomość podstaw języka angielskiego jest też często wystarczająca dla osób wykonujących prace wymagające mniejszych kwalifikacji. Znajomość podstaw miejscowego języka jest jednak bardzo pomocne i bardzo ułatwia znalezienie pracy – zwłaszcza daleko od stolicy. W niektórych częściach kraju obowiązującym językiem jest szwedzki. Osoby, które chcą pracować w sektorze publicznym powinny znać oba obowiązujące w Finlandii języki.

Umowa o pracę

Prawo dopuszcza różne rodzaje umów o pracę – ustne, pisemne lub zawarte drogą elektroniczną. Pracownikom z zagranicy zaleca się jednak zawieranie umów pisemnych. Dopuszczalne są umowy bezterminowe i zawierane na czas określony. Okres próbny nie może przekraczać 4 miesięcy. Zawarcie umowy na czas określony wymaga uzasadnienia ze strony pracodawcy. W przypadku braku umowy pisemnej pracownik powinien otrzymać na piśmie informacje o warunkach i czasie zatrudnienia.

Prawo pracy określa minimalne wymogi, które powinna spełniać umowa o pracę (czas pracy, wynagrodzenie, itp.). W niektórych przypadkach umowy zawierane są na podstawie układów zbiorowych pomiędzy pracownikami i pracodawcą – w takich przypadkach warunki są lepsze nić minimalne wymogi stawiane przez prawo pracy.

W przypadku osób delegowanych do pracy w Finlandii przez firmy spoza tego kraju obowiązuje zasada, że pracują oni na zasadach określonych przez miejscowe prawo pracy i traktowani są tak samo jak pracownicy miejscowi.

Związki zawodowe

Jak w każdym kraju skandynawskim bardzo silną pozycję mają tutaj związki zawodowe. Należy do nich aż 75 proc. osób zatrudnionych w Finlandii. Dużą rolę we wzajemnych relacjach odgrywają układy zbiorowe zawierane pomiędzy pracowniczymi organizacjami branżowymi, a pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców. Określa się w ten sposób minimalne wynagrodzenia i czas pracy.

Czas pracy i dni wolne

Standardowy czas pracy to 8 godzin dziennie i 40 godzin w tygodniu. Ważną rolę odgrywają porozumienia zbiorowe, w których można ustalić krótszy czas pracy – np. 37,5 godziny. Niektóre porozumienia wydłużają go – w takim przypadku nie może on jednak przekroczyć 9 godzin dziennie i 45 godzin tygodniowo.

Na pracę w godzinach nadliczbowych trzeba uzyskać zgodę pracownika. Ich liczba nie może przekroczyć 138 w ciągu czterech miesięcy i 250 w ciągu roku.

Praca w nadgodzinach jest lepiej płatna. Specjalne dodatki obowiązują w przypadku pracy w trudnych warunkach i pracy zmianowej.

Prawo do urlopu zyskuje się po przepracowaniu każdego miesiąca. W przypadku zatrudnienie nie trwającego roku za każdy miesiąc otrzymujemy prawo do dwóch dni urlopu. Zatrudnienie trwające dłużej niż rok oznacza prawo do 2,5 dnia urlopu po każdym miesiącu pracy. Główna część urlopu – 24 dni powinna być wykorzystana w okresie letnim – od 2 maja do 30 września. Rok rozliczeniowy to w tym przypadku okres od 1 kwietnia do 31 marca roku następnego.

Pracownik otrzymuje dodatek wakacyjny wynoszący 50 proc. wynagrodzenia za czas trwania urlopu.

Poza urlopem w ciągu roku Finowie mogą liczyć na 14 dni świątecznych i wolnych od pracy (niektóre z nich obchodzone są jednak w soboty).

Wynagrodzenia

Miejscowe prawo nie określa minimalnego miesięcznego wynagrodzenia. Takie uzgodnienia zapadają pomiędzy związkami zawodowymi a organizacjami pracodawców. System wynagrodzeń jest sformalizowany, a każda branża kieruje się własnymi ustaleniami. Zgodnie z ustaleniami, płace w regionie stołecznym są wyższe niż na prowincji.

Oto przykładowe płace minimalne i maksymalne w poszczególnych branżach w 2007 roku:

  • budownictwo – od 7,29 euro za godzinę do 13,74 euro za godzinę,
  • fryzjerstwo – od 8 do 11 euro za godzinę,
  • handel detaliczny – od 8,20 do 12,5 euro za godzinę,
  • naprawa samochodów i maszyn – od 8,19 do 11,26 euro za godzinę,
  • piekarnictwo i cukiernictwo – od 13,61 do 17,64 euro za godzinę,
  • przemysł spożywczy – od 8,03 do 9,87 euro za godzinę,
  • rolnictwo, ogrodnictwo, tereny zielone – od 6,9 do 8,23 euro za godzinę,
  • sprzątanie – od 7 do 9 euro za godzinę,
  • transport ciężarowy – od 10 do 12 euro za godzinę.


Średnie wynagrodzenie brutto przekracza 2 tys. euro miesięcznie. Pracownicy o średnich kwalifikacjach (pielęgniarki, mechanicy, rehabilitanci) mogą liczyć na zarobki w przedziale od 1500 do nawet 3 tys. euro miesięcznie – wiele zależy od rejonu, kwalifikacji i stażu pracy. Specjaliści (branża IT, inżynierowie, lekarze, nauczyciele) mogą liczyć na zarobki rozpoczynające się od 2,5 tys. euro miesięcznie.

Należy wziąć pod uwagę to, że płaci się tutaj wysokie podatki, a koszty życia są bardzo wysokie. Największą część wydatków stanowi koszt zakwaterowania. Dlatego wartościowe są wszelkie oferty pracy, w których zatrudniający zapewnia zakwaterowanie – to znacząco obniża koszty pobytu w Finlandii.

Praca w godzinach nadliczbowych, w dni wolne oraz w systemie zmianowym jest dodatkowo płatna. Wynagrodzenie za pracę w niedzielę jest zazwyczaj większe o 100 proc. Stawka za nadgodziny wynosi zwykle 150 proc. regularnej stawki godzinowej w przypadku dwóch pierwszych godzin i 200 proc. za każdą następną godzinę.

Emerytura i ubezpieczenia społeczne

Osoby, które legalnie przebywają na terenie Finlandii przez czas dłuższy niż 3 miesiące są automatycznie obejmowane systemem opieki społecznej i zdrowotnej. Podstawowe świadczenia leżą w gestii gminy, w której zameldowany jest cudzoziemiec. System pomocy społecznej obejmuje następujące świadczenia: z tytułu choroby, wieku, upośledzenie, macierzyństwa, opieki zdrowotnej oraz brak zatrudnienia. Dostęp do świadczeń jest bezpłatny i nie zależy od statusu materialnego.

Środki utrzymujące ten system pochodzą z obowiązkowych składek potrącanych automatycznie z każdej pensji wraz z zaliczką na podatek dochodowy. Miesięczna składka pracownicza pochłania 7 proc. wynagrodzenia. Za bezpieczeństwo socjalne odpowiada miejscowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych (KELA).

Osoby zatrudnione dodatkowo są uprawnione do świadczeń opartych na zatrudnieniu, czyli do emerytur pracowniczych i świadczeń w razie wypadku przy pracy.

System emerytalny składa się z dwóch filarów: emerytury społecznej (krajowej), związanej z miejscem zamieszkania oraz emerytury uzależnionej od wysokości zarobków. Świadczenia wypłaca się też w przypadku inwalidztwa lub razie śmierci żywiciela rodziny. Emerytura krajowa oparta jest na kryterium wieku i miejsca zamieszkania – gwarantuje minimalne dochody. Wiek emerytalny u kobiet i mężczyzn wynosi 65 lat.

System krajowy zarządzany jest przez KELA, a system pracowniczy przez prywatne fundusze emerytalne – główny gracz na rynku to Centralna Instytucja Emerytalna (ETK). Pracodawca ma obowiązek zorganizować pracownikowi ubezpieczenie emerytalne. Część kosztów ponosi zatrudniony.

Koszty życia

To drogi kraj, jednak ceny nie szokują już przyjezdnego z Polski. Największy udział w miesięcznych wydatkach będzie miało wynajęcie mieszkania. W Finlandii prawie ¾ obywateli mieszka w lokalach będących ich własnością. Rynek wynajmu nie jest silnie rozwinięty, a wynajęcie mieszkania to spory wydatek. Za przeciętne 2-pokojowe mieszkanie trzeba zapłacić od 450 do 600 euro miesięcznie. Osoba wynajmująca musi liczyć się z zapłaceniem kaucji. Przed przyjazdem do Finlandii warto zwrócić się do pracodawcy o pomoc w znalezieniu przynajmniej tymczasowego miejsca zamieszkania.

Wydatki na codzienne potrzeby pochłaniają od 300 do 500 euro miesięcznie. Ceny są wyższe niż w Polsce. Znacznie droższe są jednak tylko niektóre artykuły. Oto przykładowe ceny:

  • chleb 1 – 2 euro,
  • mleko 1 euro,
  • masło 1,5 euro,
  • kg jabłek 3 – 4 euro,
  • kg cukier 1 euro.


Ceny paliwa zbliżone są do polskich. Codzienne życie to także koszy transportu. W Helsinkach koszt biletu na metro, autobus, czy tramwaj to 2 euro. Bilet na dziesięć przejazdów kosztuje 15 euro.

Przydatne strony internetowe:

 

Ambasada Polski w Helsinkach

Wydział Promocji Handlu i Inwestycji

Ambasada Finlandii w Warszawie

Ministerstwo Finansów

Ministerstwo Zdrowia i Spraw Społecznych

Strona Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Ministerstwo Pracy i Gospodarki

Urząd Patentów i Rejestracji

Urząd Podatkowy

Strona internetowe opisująca życie w Finlandii

Informacje dla planujących własną działalność gospodarczą

Polska strona informacyjna o Finlandii

Polska strona informacyjna o Finlandii

Strona informacyjna o Finlandii

Żółte strony

Gazeta „Helsingin Sanomat”

Fundusze na walkę z bezrobociem

Forum portalu Skandynawia.pl

Finland Forum

Publiczne służby zatrudnienia


Agencje rekrutacyjne:

www.tyopaikat.fi

www.go-on.fi

www.barona.fi

www.opteam.fi

www.humanlink.fi

www.glowo.net

www.ekopol.sgl.pl

www.oikotie.fi

www.rekry.com

www.staffpoint.fi

www.biisoni.fi

www.monster.fi

www.stepstone.fi

www.uratie.net

www.uranus.fi


Pośrednicy nieruchomości:

www.etuovi.com

www.asuntoverkko.com

www.kiinteistomaailma.com

www.huoneistokeskus.fi

www.oikotie.fi

www.opkk.fi

www.huoneistoketju.fi

www.ovv.com

www.asunnonvuokraus.com


Transport:

Informacje o transporcie publicznym

Rozkłady jazdy

Transport miejski w Helsinkach

Międzymiastowa komunikacja autobusowa

Koleje

Mateusz Grabowski


Poprawiony ( poniedziałek, 11 października 2010 12:00 )  
Russian (CIS)English (United Kingdom)Polish (Poland)

Tłumaczenie


You are here: Home Praca Finlandia – praca i biznes na północy kontynentu

Investing Ideas

Интересные бизнес идеи и инвестиционные предложения. Read more...

Money and Banking

Sample image Банки и деньги, это та финансовая машина о которой стоит поговорить Read more...

Market Overview

Sample image Обзоры рынков, которые так нужны ... Read more...

Company Finance

Sample image Что делать с финансами компаний? Ответы на этот и другие вопросы Read more...